Biografiepracticum

Levens- en loopbaanvragen: kan biografieonderzoek daar een antwoord op geven?

Heb ik nog wel het leukste vak van de wereld? Ben ik tevreden met wat ik doe en hoe ik het doe? Benut ik mijn talenten wel? Wil ik zo blijven leven en werken?

Dit zijn voorbeelden van vragen waarmee artsen aan een biografiepracticum of individuele begeleiding beginnen. In mijn praktijk als coach en loopbaanbegeleider staat het werken met de biografische methode centraal.

In een biografiepracticum werkt u in een kleine groep aan het vinden van antwoorden op actuele vragen over uw levensloop en loopbaan. In het practicum wordt uitgegaan van het levensverhaal van de deelnemers. U krijgt daarvoor gerichte voorbereidingsopdrachten die tijdens de bijeenkomsten volgens een bepaalde methodiek besproken worden. De spelregels daarvoor worden door de begeleider aangereikt en bewaakt. Al werkende krijgt u inzicht in belangrijke thema's van uw levensloop en loopbaan. De volgende stap is het stellen van realistische doelen voor uw toekomst en het maken van een plan om die doelen te bereiken.   

Het biografiepracticum bestaat uit een intakegesprek en zes bijeenkomsten van elk drie uur.

Wanneer kiest u voor een biografiepracticum, wanneer voor individuele begeleiding?

Paul de Vos, ex deelnemer verwoordt het als volgt: 'Een practicum is preventief. Wanneer je vage onlustgevoelens hebt dan adviseer ik om hieraan deel te nemen. In een kleine groep ga je concreet aan de slag met je eigen vragen. Je werkt met je eigen materiaal, dat is ook het leuke ervan. En het is inspirerend te horen hoe anderen erin staan. Een individueel traject is meer curatief: als je bent vastgelopen is de nood hoog en heb je alle aandacht 100% voor jezelf nodig. Er is dan weinig ruimte om verhalen van anderen aan te horen en daar feed-back op te geven. Je bent te kwetsbaar en je ervaart een enorme tijdsdruk'.

Testimonials

Hoe ik als medebegeleider een biografiepracticum heb ervaren.

Veel artsen vinden dat zij het mooiste vak van de wereld hebben. Maar je moet het plezier in dat vak wel houden. Veel artsen (of collega's?) vinden dat zij in een hoek gedrongen worden waar zij niet in willen zitten. Men heeft het gevoel een stukje autonomie te verliezen. Er moet zoveel mogelijk gedaan worden in zo weinig mogelijk tijd. De druk van buitenaf is zo hoog dat zij zich afvragen of dit nog wel het mooiste vak van de wereld is. In een biografiepracticum ga je met die vraag aan het werk. Waarom is het het mooiste vak van de wereld? Welke verwachtingen worden niet bewaarheid? Is het schone schijn die hoogtij viert? Waarom ben ik er ooit mee begonnen, wat breng ik mee, waar loop ik tegenaan en hoe ga ik in de toekomst verder?

De kracht van een practicum vind ik dat je gezonde werk- levensvragen met elkaar deelt. Uitgangspunt is je eigen vraag, al werkende ontdek je raakpunten met anderen, het biedt de mogelijkheid om tot een ontmoeting te komen.                                 

Jan Arent van Ittersum, huisarts

Hoe ik het werken met de biografische methode heb ervaren.

De kern van de biografisch aanpak is voor mij dat je teruggaat in de tijd, naar wat beweegt je nou, wat heeft dat met jou als persoon te maken en wat betekent dat voor hoe je nu verder wilt.              Dat gevoel,  je steeds maar af te vragen ‘waar ben ik mee bezig', is uiteindelijk ziekmakend. Het gaat erom om dat gevoel, je inspiratie, weer terug te vinden. Wat ik zelf deed en wat ik ook om me heen zie is dat je je gevoel van onbehagen extranaliseert. Je geeft je omgeving de schuld van je onbehagen, het management  bijvoorbeeld of de regelgeving. Ik zag mijn eigen ruimte steeds kleiner worden, steeds meer worden ingenomen door anderen. Daarin kwam ik klem te zitten. Ik had geen ruimte meer om mezelf de vraag te stellen ‘vind ik mijn werk nog leuk?', dat was te bedreigend. Je zit zo vast dat je niet kunt bedenken dat je ook nog wel iets anders kan. Ik ontdekte ‘het ligt aan mij', ik kan dingen anders doen. Ik was niet langer slachtoffer, ik was zelf weer aan zet. Ik merkte dat ik, door mijn werk anders te doen, er niet onder hoefde te lijden. Herkenning? Los raken van je inspiratie, daar kunnen veel mensen tegenaan lopen, dat zie ik ook bij anderen. Herken je bij jezelf een beginnend gevoel van onbehagen, neem het serieus. Laat het niet zover komen dat je vastloopt of afbrandt. Je redt het een tijdje, maar uiteindelijk niet. Gun jezelf een pas op de plaats'.

Paul de Vos, specialist ouderengeneeskunde, werkzaam op een afdeling voor gerontopsychiatrie.

Marie-Louise Nouwens